Ewa Jagaciak

ZIMOWY GDAŃSK

Gdańsk 22 luty 2026

W białej czapie, jak w koronie północnej królowej, stoi Strażniczka Lodu, Zima.
Za jej ramieniem wznosi się żuraw , drewniany strażnik pamięci, który pamięta sól, bursztyn i powroty żaglowców.
Motława zastyga jak lustro czasu, a kamienice nad wodą przywdziewają śnieżne ramiona.

Miasto nie jest tylko tłem. Jest oddechem

Tu rzeka przestaje płynąć, aby słuchać.
Lód rozciąga się jak kryształowy dywan,

a most staje się granicą między światem zwykłym a bajecznym.

Królowa Zamarzniętej Rzeki, Zima stoi w centrum

 nie jako zdobywczyni, lecz jako ta, która rozumie ciszę

Biała przestrzeń, zgaszone niebo, statki uwięzione w srebrze.
To chwila zatrzymania świata – Gdańsk oddycha pod śnieżną powieką

Zapada zmrok i zimowy pejzaż rozświetla się jak szkatuła.
Kamienice odbijają światła w czarnej tafli wody.
Tu pojawia się drugi strażnik,  towarzysz Zimy, Mróz,  który w milczeniu współtworzy pejzaż.

Gdańsk staje się ogrodem lampionów.
Światła tańczą jak złote płatki śniegu.
Miasto przypomina Wenecję, lecz jego serce bije północnym rytmem –
głębokim, bursztynowym

Mróz stoi na brzegu jak latarnia ludzka.
Za nim żuraw i kamienice tworzą scenę,  teatr zimy.
Motława zamknięta w lodzie przypomina pradawny pergamin.

Zima nie jest tu wrogiem jest rytuałem

Zimowy Gdańsk

Ewa Leśniewska